Η ταλαντούχα ηθοποιός Αναστασία Στυλιανίδη ανοίγει τα χαρτιά της σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στον «Τηλεθεατή».
Με αφορμή τους ξεχωριστούς της ρόλους στην τηλεόραση και το θέατρο, μιλά για την εμπειρία της ως data analyst, τη σχέση της με την εργασιομανία, τις προσωπικές της φοβίες, αλλά και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα.
Φαμέλη: «Δεν θα άφηνα ποτέ τον χορό αν μπορούσα να πάω πίσω, είναι κάτι που με έχει πληγώσει»
Στην αληθινή ζωή θα λέγατε ποτέ ότι είστε κι εσείς εργασιομανής και αφοσιωμένη στην υποκριτική;
«Προτιμώ το αντικείμενο της εργασίας μου να είναι συγχρόνως και… παιχνίδι μου. Οπότε, μου φαίνεται άδικο να χαρακτηρίσω την, κατά περιόδους, υπερβολική ίσως ενασχόλησή μου με τη δουλειά μου, ως εργασιομανία. Από την άλλη, όταν το παιχνίδι γίνεται δουλειά, είναι πολύ πιθανό να μην γλιτώσεις ούτε την απομυθοποίηση ούτε -ενίοτε- το να σε πάρει η μπάλα. Οπότε, ναι, ίσως έχω υπάρξει εργασιομανής. Ναι, ίσως, υπάρχω και τέτοια, κατά καιρούς. Αναλόγως τα κέφια και τις συγκυρίες».
Σε τι νιώθετε αφοσιωμένη;
«Δεν ξέρω. Στη δημιουργία; Μάλλον… Σε ευρεία γκάμα μορφής. Ώρες καταναλώνω μόνο, δεν ρισκάρω. Κάτι μου λείπει».
Έχετε κι εσείς κάποια… φοβία όπως η Ιωάννα;
«Αυτού, του ανεξέλεγκτου μέλλοντος κι εγώ. Δεν μου βγαίνει, όμως, στα μικρόβια, αλλά στην αυτόματη στροφή της προσοχής μου από το παρόν».
Θα γινόσασταν ποτέ ίδια αστυνομικός; Έχετε ταλέντο στην… έρευνα;
«Έχω εμμονή στη λεπτομέρεια. Κι έχω δουλέψει ως data analyst πέντε χρόνια, παράλληλα με το θέατρο. Οπότε, με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι η παρατήρηση, η ανάλυση και η σύνθεση στοιχείων με σκοπό την εξαγωγή συμπερασμάτων που προσπαθούν να επαληθευτούν και να ερμηνευτούν, είναι ένας συνδυασμός που μου είναι γοητευτικός και οικείος. Και σίγουρα, είναι πολύ δελεαστικό να παίζεις τον ντετέκτιβ και να αναμετριέσαι με μυστήρια που προκαλούν τη φαντασία σου και την ικανότητά σου να αποκωδικοποιείς συμπεριφορές και δεδομένα, προκειμένου να τα λύσεις. Την ανθρώπινη διαστροφή, όμως, προτιμώ να την επαληθεύω μυθοπλαστικά, μέσα από το παιχνίδι της δουλειάς μου. Ή παρακολουθώντας καμία αστυνομική σειρά ή ταινία. Δεν νομίζω ότι θα άντεχα την εμπειρική της επαλήθευση, κυνηγώντας εγκληματίες».
Τι νιώθετε ότι είναι πιο δύσκολο: κωμωδία ή δράμα; Κι εσείς; Τι αγαπάτε περισσότερο;
«Το ίδιο δύσκολα μου φαίνονται και τα δύο. Εννοώ στο να συμβαίνουν εκεί που δεν τα περιμένεις. Ούτε εσύ, ούτε οι άλλοι. Τότε μόνο, νομίζω, λειτουργούν αυθεντικά. Και τότε, τα αγαπώ εξίσου. Τα παίζω προτιμώ ανάμεικτα. Μαζί. Όπως και να ‘χει, και στη ζωή σπάνια έρχονται σκέτα».
Σας είδαμε στη «Μάγισσα», μια σειρά πολύ διαφορετική για τα ελληνικά δεδομένα. Τι σας έμεινε από αυτήν;
«Θα μπορούσα να πω τα παραληρήματα στα αρμενικά και τα γυρισμένα μάτια, αλλά πάνω απ’ όλα, μου έμεινε αυτό που μου μένει πάντα έπειτα από κάθε συνεργασία: οι άνθρωποι. Και η τόλμη να κάτσουμε όλοι μαζί, να φανταστούμε, να…»
Πηγή: Τηλεθεατής
Πηγή: www.gossip-tv.gr
