Σοβαρό προβληματισμό για την προστασία της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος προκαλεί η παρουσία αμιάντου στην παραλία Λιβάρι, στη Βουρβουρού Χαλκιδικής. Το υλικό παραμένει εκτεθειμένο στην άμμο και τη θάλασσα για άγνωστο χρονικό διάστημα, με τον δήμαρχο Σιθωνίας, Γιάννη Μαλλίνη, να επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για αμίαντο.
Σύμφωνα με τον δήμαρχο, το υλικό βρίσκεται στην περιοχή για περισσότερα από 30 χρόνια και προέρχεται από παλαιότερη κατασκευή. Όπως ανέφερε, ο Δήμος δεν γνωρίζει ποιος τον άφησε στο συγκεκριμένο σημείο, ενώ υποστήριξε ότι η απομάκρυνσή του θα πραγματοποιηθεί μετά το τέλος της καλοκαιρινής περιόδου, μέσω εξειδικευμένου συνεργείου.
Το ζήτημα έχει ήδη απασχολήσει τις αρμόδιες αρχές. Το Λιμενικό έχει πραγματοποιήσει αυτοψία στην περιοχή, ενώ σχετικό έγγραφο έχει αποσταλεί και από την Ελληνική Αστυνομία προς τον Δήμο, ζητώντας την αντιμετώπιση του προβλήματος. Παρά τις σχετικές επισημάνσεις, το υλικό εξακολουθεί να βρίσκεται στην παραλία.
Ιδιαίτερα ανησυχητικές είναι οι επισημάνσεις ειδικών επιστημόνων σχετικά με τους κινδύνους του αμιάντου. Η πνευμονολόγος και διευθύντρια του Πνευμονολογικού και Ογκολογικού Τμήματος του «Θεαγενείου», Θεοδώρα Τσιούδα, υπογραμμίζει ότι η μακροχρόνια εισπνοή ινών αμιάντου μπορεί να προκαλέσει σοβαρές και επιθετικές μορφές καρκίνου, όπως το κακόηθες μεσοθηλίωμα.
Όπως εξηγεί, η παραμονή του υλικού στην παραλία αυξάνει τον κίνδυνο, καθώς ο αέρας, τα κύματα, η βροχή και οι μεταβολές της θερμοκρασίας μπορούν να προκαλέσουν διάβρωση και απελευθέρωση ινών. Για τον λόγο αυτό, θεωρεί απαραίτητη την άμεση απομάκρυνσή του.
Στο ίδιο πλαίσιο, η καθηγήτρια Χημείας του ΑΠΘ και διευθύντρια του Εργαστηρίου Ελέγχου Ρύπανσης Περιβάλλοντος, Δήμητρα Βουτσά, επισημαίνει ότι η απομάκρυνση υλικών που περιέχουν αμίαντο δεν αποτελεί έναν απλό καθαρισμό ακτής. Απαιτείται εξειδικευμένο και πιστοποιημένο συνεργείο, καθώς και ειδική διαδικασία μεταφοράς και υγειονομικής ταφής.
Η υπόθεση αναδεικνύει για ακόμη μία φορά τη βαριά κληρονομιά παλαιών κατασκευών από αμίαντο στην Ελλάδα. Η χρήση του συγκεκριμένου υλικού έχει απαγορευτεί από το 2005, λόγω της αποδεδειγμένης επικινδυνότητάς του, ενώ ειδικοί επισημαίνουν ότι η διαχείριση παλαιών υλικών αμιάντου απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, ώστε να μην απελευθερώνονται επικίνδυνες ίνες στο περιβάλλον.
Πηγή: parallaximag.gr
Πηγή: www.aftodioikisi.gr
