Κώδικας Αυτοδιοίκησης: Όλα όσα (δεν) αλλάζουν στις δίκες με τους συμβασιούχους

Με παρεμβάσεις και τροποποιήσεις εμφανίζεται το κείμενο στο επίμαχο άρθρο 731 του Νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης σχετικά με τις δίκες συμβασιούχων που διεκδικούν δικαστικώς την παραμονή ή και τη μονιμοποίησής τους σε θέσεις εργασίας σε δήμους, περιφέρειες και τα Νομικά τους Πρόσωπα, την ώρα που το νομοσχέδιο βρίσκεται στην ολομέλεια προς συζήτηση (δείτε live).

Σημειώνεται πως το επίμαχο άρθρο θεσπίζει την εμπλοκή των Υπουργείων Εσωτερικών και Οικονομικών, επί ποινή απαραδέκτου στις δικαστικές υποθέσεις μεταξύ των ΟΤΑ και των συμβασιούχων που εργάζονται με αλλεπάλληλες συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου και διεκδικούν τη μονιμοποίησή τους.

Η παρουσία των δύο υπουργείων κρίνεται σκόπιμη υπό το πρίσμα του αντίκτυπου της δίκης στον προγραμματισμό των προσλήψεων του κράτους αλλά και στη δημοσιονομική ισορροπία, σύμφωνα με τον νομοθέτη.

Συγκεκριμένα, στο άρθρο αναφέρεται χαρακτηριστικά πως η αγωγή ή η κλήση κοινοποιούνται στο Ελληνικό Δημόσιο με μέριμνα του ενάγοντος, επί ποινή απαραδέκτου της συζήτησης της υπόθεσης.

Σύμφωνα με τη διάταξη: Τo Υπουργείο Εσωτερικών και το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών αποστέλλουν υποχρεωτικά απόψεις επί του ένδικου βοηθήματος περί του αντίκτυπου της δίκης στον προγραμματισμό του ανθρώπινου δυναμικού και στη δημοσιονομική ισορροπία, στη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, η οποία αναγράφεται επί του ένδικου βοηθήματος, το αργότερο πέντε (5) ημέρες πριν από τη δικάσιμο.

Και προσθέτει στο επόμενο εδάφιο: Κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο προσκομίζονται υποχρεωτικά από τον ενάγοντα οι ως άνω απόψεις. Εάν δεν προσκομιστούν, το δικαστήριο διατάσσει αυτεπαγγέλτως την προσκόμιση των απόψεων από το Υπουργείο Εσωτερικών ή το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.

Η διαδικασία φαίνεται να γίνεται πλέον πιο ξεκάθαρη, καθώς προηγουμένως η διαδικασία περιείχε έναν πιο αόριστο χαρακτήρα απλώς υποχρεωτικής προσκόμισης των απόψεων των αρμοδίων υπηρεσιών των δήμων από τον επιμελέστερο διάδικο επί ποινή απαραδέκτου της συζήτησης και επί ποινή της αυτοδίκαιης άρσης τυχόν ασφαλιστικών μέτρων ή προσωρινής διαταγή που έχει χορηγηθεί.

Πέραν της αλλαγής της διαδικασίας με την οποία κομίζονται οι απόψεις του Κεντρικού Κράτους στις εν λόγω δίκες, διευρύνεται το πλαίσιο της δικαστικής προστασίας των συμβασιούχων από τις υποχρεωτικές εφέσεις των εργαζομένων που έχουν προσληφθεί και απασχολούνται για τουλάχιστον 2 έτη από την 1^η Ιανουαρίου του 2023 και μετά. Εντάσσεται δηλαδή μια νέα κατηγορία εργαζομένων, ήτοι αυτών που απασχολούνται σε βρεφικούς και παιδικούς σταθμούς. Πρόκειται για μια αλλαγή που «πέρασε» με την πίεση των συνδικαλιστών της ΠΟΠ-ΟΤΑ, αλλά και των παρεμβάσεων της Ανεξάρτητης βουλευτού Ελένης Καραγεωργοπούλου, ενώ επιβεβαιώνει το ρεπορτάζ του aftodioikisi.gr.

Τι ζήτησαν οι εργαζόμενοι και δεν άλλαξε

Οι συνδικαλιστές παράλληλα είχαν εκφράσει την ανάγκη της αλλαγής της 4^ης παραγράφου στο σημείο που το προσωπικό που εξαιρείται από τις υποχρεωτικές εφέσεις.

Το ζήτημα εντοπίζεται στη διατύπωση της διάταξης που οδηγεί πολλούς εργαζομένους εκτός της ασυλίας για τις υποχρεωτικές εφέσεις.

Πιο συγκεκριμένα στη διάταξη προβλέπεται η εξαίρεση για το προσωπικό που “έχει προσληφθεί και απασχολείται” στις παραπάνω υπηρεσίες. Κύκλοι των εργαζομένων με γνώση του θέματος, τονίζουν πως η διατύπωση δεν προστατεύει εργαζομένους που έχουν προσληφθεί μεν σε υπηρεσία, αλλά έχουν μετακινηθεί σε μία άλλη που δεν χαίρει της εν λόγω αυξημένης προστασίας.

Οι εργαζόμενοι είχαν προτείνει την αλλαγή της διατύπωσης σε “έχει προσληφθεί ή απασχοληθεί”, ώστε να καλύπτονται και οι μετακινηθέντες συμβασιούχοι από τα καταναγκαστικά νομικά έξοδα και την δικαστική ταλαιπωρία που συνεπάγεται μια έφεση από τη διοικούσα αρχή του δήμου ή της περιφέρειας.

Η πρόνοια αυτή, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, υποστηρίζει ακόμα και περιπτώσεις συμβασιούχων που, είτε δεν έχουν δικαιωθεί πρωτοδίκως, είτε τυγχάνει να έχουν λήξει οι συμβάσεις τους, ενώ συμπληρώνουν την απαραίτητη προϋπόθεση της διετούς συνολικής απασχόλησης.

Οι ίδιες πηγές τονίζουν μιλώντας στο aftodioikisi.gr, πως το γεγονός ότι δεν αλλάζει η παρούσα διατύπωση “ανοίγει” το παράθυρο για εκτεταμένες απολύσεις εργαζομένων σε δήμους ανά την επικράτεια της χώρας.

Αναλυτικά η νέα μορφή του άρθρου 731:

1. Σε περιπτώσεις δικών που αφορούν στον προσδιορισμό ή στη μετατροπή της εργασιακής σχέσης των εργαζομένων δήμου ή περιφέρειας, καθώς και νομικών τους προσώπων, η αγωγή ή η κλήση κοινοποιούνται στο Ελληνικό Δημόσιο με μέριμνα του ενάγοντος, επί ποινή απαραδέκτου της συζήτησης της υπόθεσης. Το Υπουργείο Εσωτερικών και το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών αποστέλλουν υποχρεωτικά απόψεις επί του ένδικου βοηθήματος περί του αντίκτυπου της δίκης στον προγραμματισμό του ανθρώπινου δυναμικού και στη δημοσιονομική ισορροπία, στη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, η οποία αναγράφεται επί του ένδικου βοηθήματος, το αργότερο πέντε (5) ημέρες πριν από τη δικάσιμο. Κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο προσκομίζονται υποχρεωτικά από τον ενάγοντα οι ως άνω απόψεις. Εάν δεν προσκομιστούν, το δικαστήριο διατάσσει αυτεπαγγέλτως την προσκόμιση των απόψεων από το Υπουργείο Εσωτερικών ή το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Η παρούσα ισχύει και σε περίπτωση υποβολής αίτησης ασφαλιστικών μέτρων. 590
2. Η άσκηση αγωγής με την οποία ζητείται ο ορθός νομικός χαρακτηρισμός της έννομης σχέσης ή η μετατροπή αυτής, αποτελεί προϋπόθεση του παραδεκτού της αίτησης ασφαλιστικών μέτρων ή του αιτήματος χορήγησης προσωρινής διαταγής.
3. Ειδικά για δίκες της παρ. 1 δεν εφαρμόζεται σε καμία περίπτωση το Κεφάλαιο Ε΄ του Βιβλίου Α΄ του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (π.δ. 503/1985, Α΄ 182).
4. Το δεύτερο εδάφιο της υποπερ. αε) της περ. α) της παρ. 2 του άρθρου 138, καθώς και οι παρ. 1 έως 3 του παρόντος δεν εφαρμόζονται για το προσωπικό, που έχει προσληφθεί και απασχολείται σε κοινωνικές, τεχνικές, πολιτιστικές και ανταποδοτικές υπηρεσίες συμπεριλαμβανομένων των παιδικών, βρεφικών και βρεφονηπιακών σταθμών, καθώς και σε υπηρεσίες πρασίνου και αθλητισμού, εφόσον οι εργαζόμενοι αυτοί έχουν απασχοληθεί από 1ηςΙανουαρίου 2023, τουλάχιστον δύο (2) έτη συνολικά κατά τη δημοσίευση του παρόντος.