Η ιδιοφυΐα του Μάνου Λοΐζου κρυβόταν πάντα στην ικανότητά του να συλλαμβάνει το αυθεντικό συναίσθημα και να το μετατρέπει σε διαχρονικό ήχο.
Το 1970, ο σκηνοθέτης Αλέξης Δαμιανός ολοκλήρωνε τα γυρίσματα της ταινίας «Ευδοκία» και η εμβληματική σκηνή όπου ο λοχίας χορεύει έναν μοναχικό χορό είχε ήδη αποτυπωθεί στο κινηματογραφικό φιλμ.
Μάνος Λοΐζoς: 43 χρόνια χωρίς τον σπουδαίο δημιουργό! Η ζωή και το έργο του
Όταν ο Μάνος Λοΐζος είδε το ακατέργαστο υλικό από το γύρισμα, εμπνεύστηκε αμέσως και συνέθεσε μια μελωδία που έπρεπε να εκφράζει την εσωτερική ένταση, την περηφάνια και τη βουβή μοναξιά του ήρωα. Ο συνθέτης ένιωσε αμέσως ότι αυτό το ορχηστρικό κομμάτι χρειαζόταν κάτι πιο πρωτόγονο και γήινο από έναν καθαρό ήχο μπουζουκιού.
Η διαίσθησή του τον οδήγησε στην απόφαση να χρησιμοποιήσει έναν τζουρά, στέλνοντας εσπευσμένα ένα ταξί να φέρει από το σπίτι του Λευτέρη Παπαδόπουλου ένα παλιό όργανο που κάποτε ανήκε στον ρεμπέτη Γιώργο Μουφλουζέλη. Για να σιγουρευτεί για το αποτέλεσμα, ο Λοΐζος κάλεσε τον Αλέξη Δαμιανό στο σπίτι του για να ακούσουν την πρώτη δοκιμή της μελωδίας. Στο δωμάτιο βρισκόταν ο ίδιος ο Μουφλουζέλης που άρχισε να παίζει τις πρώτες νότες στον τζουρά. Μόλις ο Αλέξης Δαμιανός άκουσε το κομμάτι, ενθουσιάστηκε απόλυτα, νιώθοντας ότι η μουσική αυτή δεν συνόδευε απλώς την εικόνα του, αλλά αποτελούσε τον απόλυτο αφηγηματικό πυρήνα της ταινίας του.
Όταν ήρθε η ώρα της τελικής ηχογράφησης στο στούντιο, ο δεξιοτέχνης σολίστ Θανάσης Πολυκανδριώτης βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη, καθώς το συγκεκριμένο όργανο ήταν ένα σχεδόν κατεστραμμένο ερείπιο, με κουμπιά αντί για κλειδιά κουρδίσματος, που έμοιαζε πρακτικά αδύνατον να χρησιμοποιηθεί.
Ενώ ο μουσικός ζητούσε επίμονα την αντικατάστασή του με ένα άλλο, λειτουργικό όργανο, ο Λοΐζος αρνήθηκε πεισματικά, καθώς είχε ήδη μαγευτεί από τη βαθιά, ιδιαίτερη βραχνάδα που έβγαζε αυτό το ταλαιπωρημένο κειμήλιο.
Η διαδικασία εξελίχθηκε σε έναν αληθινό μαραθώνιο υπομονής, με τον Πολυκανδριώτη να παλεύει να βγάλει δύο συνεχόμενες νότες προτού ο τζουράς ξεκουρδιστεί εντελώς και χρειαστεί ξανά φροντίδα από την αρχή.
Αυτό το καλλιτεχνικό πείσμα απέναντι στην τεχνική τελειότητα γέννησε τελικά το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, ένα ορχηστρικό έπος που μετουσίωσε την ελληνική ψυχή σε ρυθμό και αποθέωσε την οπτική γωνία του σκηνοθέτη.
Πηγή: www.gossip-tv.gr
