«Να βρεις κάποιον να σε κοιτάει όπως ο Σχοινάς τη Γαρμπή…»

Στην Αγία Νάπα, κάτω από τα φώτα της σκηνής, συνέβη κάτι που δεν είχε καμία σχέση με το προγραμματισμένο μουσικό πρόγραμμα της βραδιάς.

Η Καίτη Γαρμπή τραγουδούσε…αυτό, από μόνο του, είναι μια συνθήκη που το ελληνικό κοινό γνωρίζει καλά εδώ και δεκαετίες…το απρόβλεπτο δεν ήταν η φωνή της, ούτε η αύρα της.

Γαρμπή για την απαγόρευση Χατζιδάκι στον Μητσιά: «Μια μαύρη σελίδα για το ελληνικό τραγούδι»

Ήταν η ακτινοβολία που δεχόταν από ένα συγκεκριμένο σημείο κάτω από την πίστα. Εκεί όπου ο Διονύσης Σχοινάς, απογυμνωμένος από την ιδιότητα του καλλιτέχνη, λειτουργούσε ως ο πιο αφοσιωμένος, ο πιο «μαγεμένος» θεατής της.

Δεν ήταν το βλέμμα της συνήθειας, ούτε της τυπικής συζυγικής υποστήριξης. Ήταν ένα βλέμμα γεμάτο ηλεκτρισμό και απόλυτο θαυμασμό, από εκείνα που αποδεικνύουν ότι ο χρόνος δεν είναι απαραίτητα ο εχθρός, αλλά ο δικαστής που δικαιώνει τους αυθεντικούς.

Το συμπέρασμα της βραδιάς δεν γράφτηκε στις κοσμικές στήλες, αλλά στην κοινή συνείδηση όσων είδαν εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα.