Η εικόνα που επιδίωκε να εκπέμψει ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την ολοκλήρωση των θυελλωδών συνεδριάσεων της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας ήταν αυτή ενός κόμματος που, έπειτα από εβδομάδες εσωτερικής αμφισβήτησης, είχε επιτέλους αποκτήσει καθαρή πλειοψηφία και μπορούσε να περάσει στην επόμενη ημέρα. Λίγες ώρες αργότερα, όμως, η πραγματικότητα ανέτρεψε το αφήγημα της σταθεροποίησης.
Οι ανεξαρτητοποιήσεις των Ανδρέα Παναγιωτόπουλου, Γιώργου Γαβρήλου και Γιώργου Ψυχογιού έδειξαν ότι η κρίση δεν εξαντλήθηκε στην αλλαγή των εσωκομματικών συσχετισμών. Αντίθετα, μεταφέρθηκε στη Βουλή, ανοίγοντας έναν νέο κύκλο αβεβαιότητας για τη συνοχή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και για την ικανότητα της νέας ηγετικής πλειοψηφίας να ελέγξει τις εξελίξεις.
Η απώλεια της τρίτης θέσης στη Βουλή, μετά τη μείωση της κοινοβουλευτικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί το πιο ορατό αποτέλεσμα των χθεσινών εξελίξεων. Στην Κουμουνδούρου, ωστόσο, η ανησυχία δεν περιορίζεται στον συμβολισμό της αριθμητικής υποχώρησης. Το ερώτημα που απασχολεί τα στελέχη του κόμματος είναι αν οι τρεις ανεξαρτητοποιήσεις κλείνουν τον κύκλο της κρίσης ή αν αποτελούν την αρχή μιας νέας περιόδου αποσυσπείρωσης καθώς τουλάχιστον 11 ακόμη βουλευτές βρίσκονται με το ένα πόδι εκτός κόμματος.
Το πρώτο τεστ της νέας πλειοψηφίας
Η νέα ηγετική ομάδα είχε επενδύσει πολιτικά στις αποφάσεις της Κεντρικής Επιτροπής. Η εκτίμηση ήταν ότι, μετά την αναδιάταξη των κομματικών οργάνων, θα μπορούσε να ξεκινήσει μια περίοδος πολιτικής επανεκκίνησης, με έμφαση στην αντιπολιτευτική δράση και στη συζήτηση για την επόμενη ηγεσία.
Οι χθεσινές εξελίξεις καθώς και η αναμονή του επόμενου κύματος ανεξαρτητοποιήσεων άλλαξαν τις προτεραιότητες. Πριν ακόμη ανοίξει η συζήτηση για το πολιτικό σχέδιο του κόμματος, η νέα πλειοψηφία βρέθηκε αντιμέτωπη με την ανάγκη να διαχειριστεί μια νέα εσωτερική κρίση. Η επιλογή της ήταν να αποφύγει τις προσωπικές αντιπαραθέσεις με τους ανεξάρτητους πλέον βουλευτές, επιμένοντας ότι οι αποφάσεις των οργάνων είναι οριστικές και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει τη λειτουργία του χωρίς αμφισβήτηση της συλλογικής του πορείας.
Η στάση αυτή δεν ήταν τυχαία. Στελέχη που συμμετείχαν στις τελευταίες συνεδριάσεις θεωρούν ότι κάθε νέα δημόσια σύγκρουση θα αναπαρήγαγε την εικόνα ενός κόμματος εγκλωβισμένου στην εσωστρέφεια, σε μια περίοδο κατά την οποία επιδιώκεται η μετατόπιση της πολιτικής συζήτησης στην αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση.
Ο Πολάκης άνοιξε τη μάχη της διαδοχής
Αν οι ανεξαρτητοποιήσεις επιβάρυναν το πολιτικό κλίμα, οι δημόσιες δηλώσεις του Παύλου Πολάκη έδειξαν ότι η επόμενη σύγκρουση έχει ήδη αρχίσει.
Ο βουλευτής Χανίων δεν περιορίστηκε στο να δηλώσει ότι προτίθεται να διεκδικήσει την προεδρία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και, στη συνέχεια, την ηγεσία του κόμματος. Επέλεξε να αμφισβητήσει ευθέως την ικανότητα της Ρένας Δούρου να οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα διασφάλιζε την κοινοβουλευτική του παρουσία, υποστηρίζοντας ότι ο ίδιος μπορεί να το πετύχει, ενώ εκείνη όχι.
Η παρέμβασή του είχε ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς μέχρι σήμερα η δημόσια εικόνα της νέας πλειοψηφίας παρέπεμπε σε μια εύθραυστη αλλά λειτουργική συνεννόηση ανάμεσα στον ίδιο, τη Ρένα Δούρου και τον Νίκο Παππά. Οι δηλώσεις του κατέδειξαν ότι η κοινή στάση απέναντι στις πρόσφατες εσωκομματικές εξελίξεις δεν συνεπάγεται και συμφωνία για το ποιος θα ηγηθεί του κόμματος την επόμενη ημέρα.
Με τον τρόπο αυτό, η μάχη για την ηγεσία άρχισε πριν ακόμη ανακοινωθεί επίσημα το χρονοδιάγραμμα των εσωκομματικών διαδικασιών.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η προγραμματισμένη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας αποκτά χαρακτήρα πολιτικού ορόσημου. Δεν θα κριθεί μόνο η εκλογή του νέου προέδρου της ΚΟ ούτε η οργανωτική ανασυγκρότηση του κόμματος. Θα φανεί αν η νέα πλειοψηφία μπορεί να επιβάλει μια εικόνα πολιτικής σταθερότητας ή αν οι εσωτερικές φυγόκεντρες τάσεις θα συνεχίσουν να καθορίζουν την επικαιρότητα.
Το πραγματικό διακύβευμα
Για τη νέα ηγετική ομάδα, το κρίσιμο ζητούμενο δεν είναι μόνο να ολοκληρώσει τις οργανωτικές διαδικασίες. Είναι να πείσει ότι μπορεί να μετατρέψει τη νίκη της στα κομματικά όργανα σε πολιτική επανεκκίνηση.
Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών έδειξαν ότι η κατάκτηση της πλειοψηφίας δεν συνεπάγεται αυτόματα και αποκατάσταση της εσωτερικής συνοχής. Αντίθετα, η νέα ηγεσία καλείται να διαχειριστεί ταυτόχρονα δύο μέτωπα: τη συγκράτηση της κοινοβουλευτικής της δύναμης και την έναρξη μιας διαδοχής που ήδη εξελίσσεται δημόσια.
Αυτό είναι το πρώτο πραγματικό τεστ για τη νέα εποχή στον ΣΥΡΙΖΑ. Και η έκβασή του θα κρίνει όχι μόνο τους εσωκομματικούς συσχετισμούς αλλά και το αν το κόμμα θα μπορέσει να επιστρέψει στον δημόσιο διάλογο ως δύναμη αντιπολίτευσης ή θα παραμείνει εγκλωβισμένο στη διαχείριση της δικής του κρίσης.
Πηγή: www.newsit.gr
