Σε αυτή την κοινή τους συνέντευξη, οι δύο ηθοποιοί μιλούν με απόλυτη ειλικρίνεια για τις σκληρές εργασιακές συνθήκες και την αβεβαιότητα που επικρατεί στον καλλιτεχνικό χώρο.
Το θέατρο στην Ελλάδα του σήμερα αποτελεί έναν χώρο γεμάτο αντιθέσεις. Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια νέα γενιά καλλιτεχνών που διψά για δημιουργία, ρισκάρει και καταθέτει την ψυχή της σε αντισυμβατικές σκηνές και υπόγεια. Από την άλλη, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με ένα έντονο κενό θεσμικής σταθερότητας, ελάχιστες ευκαιρίες και μια διαρκή αγωνία επιβίωσης. Σε αυτή την κοινή τους συνέντευξη, δύο από τα πιο υποσχόμενα πρόσωπα της σύγχρονης θεατρικής σκηνής, η Έβελυν Ασουάντ και ο Βασίλης Μπούτσικος, μιλούν ανοιχτά και με απόλυτη ειλικρίνεια.
To παιδί – Βασίλης Μπούτσικος: Το κομμάτι της ψυχοσύνθεσης του ήρωά μου ήταν πρόκληση
Νιώθετε ότι το ελληνικό θέατρο στηρίζει πραγματικά τους νέους ηθοποιούς;
Β.ΜΠ.: Μιλώντας από προσωπική εμπειρία, σίγουρα έχουν βρεθεί άνθρωποι στον δρόμο μου που με πίστεψαν και μου έδωσαν ευκαιρίες. Αλλά δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι οι ακροάσεις είναι λιγοστές για νέους ανθρώπους που δεν τους προτείνει κάποιος σε μια άλλη δουλειά. Επίσης οι ηθοποιοί που βγαίνουν κάθε χρόνο είναι πολλοί και δεν ξέρω αν η αγορά εργασίας από μόνη της μπορεί να τους αφομοιώσει. Εγώ πάντως μπορώ να πω ένα ευχαριστώ κι ευγνωμονώ ανθρώπους που βρέθηκαν στον δρόμο μου και φαντάζομαι με τη δουλειά που έκανα ο ίδιος, με εμπιστεύτηκαν, με πρότειναν αργότερα σε κάποιες άλλες δουλειές. Δεν είναι μόνο άσπρο μαύρο η κατάσταση αλλά δεν είναι και ότι μόλις βγαίνεις από τη σχολή οι πόρτες είναι ανοιχτές κι οι ευκαιρίες τόσες. Ξέρω πολλούς ταλαντούχους ηθοποιούς στην ηλικία μου και μικρότερους που δουλεύουν σε άλλες δουλειές, γιατί δυστυχώς δεν μπορούν να βιοποριστούν καθαρά από την υποκριτική.
ΕΒ.Α.: Αυτό είναι αφορμή για μια σύνθετη συζήτηση. Από τη μια, βλέπεις μια απίστευτη ενέργεια, μια γενιά ανθρώπων που διψάει, που δημιουργεί από το τίποτα, που κάνει θέατρο σε υπόγεια και σε χώρους αντισυμβατικούς και από την άλλη υπάρχει ένα κενό σταθερότητας. Δεν αρκεί η διάθεση των νέων, χρειάζεται μια θεσμική στήριξη και περισσότερη μέριμνα για τις εργασιακές συνθήκες και για τη δυνατότητα να δοκιμάσεις και να αποτύχεις, χωρίς αυτό να σημαίνει το τέλος της διαδρομής σου. Ο καλλιτέχνης για να φτάσει στη μέθεξη, στην ουσία της τέχνης του, χρειάζεται χρόνο για έρευνα, εσωτερική αναζήτηση και πολύ πρόβα. Σε αυτή την πορεία και μέχρι να έρθει η στιγμή που θα μπορεί να σταθεί οικονομικά στα πόδια του και να δημιουργεί απρόσκοπτα, είναι αναγκαίο οι θεατρικοί θεσμοί να τον στηρίζουν και να τον διευκολύνουν να χτίσει το περιβάλλον για τη σύνδεση με το κοινό. Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι μόνο αν το θέατρο στηρίζει τους νέους ηθοποιούς, αλλά αν ως κοινωνία αναγνωρίζουμε την αξία του πολιτισμού και επενδύουμε ουσιαστικά σε αυτόν. Γιατί από εκεί ξεκινούν όλα.
Τι θυσιάζει ένας νέος ηθοποιός για να μείνει πιστός στο θέατρο;
Β.ΜΠ.: Υπάρχει μία συνεχής ανάγκη να διαβάζεις, να εξασκείς το σώμα σου, να μην αφήνεσαι στο ότι κάτι κατέκτησες, γιατί κάθε φορά είναι και μία καινούργια πρόκληση. Χρειάζονται κι άλλα πράγματα από τα εργαλεία που μπορεί να έχεις ως ηθοποιός. Δεν ξέρω αν η αίσθηση της θυσίας πάντα είναι βοηθητική. Πράγματα εκτός της πρόβας, είναι εξίσου σημαντικά για τα εφόδια που έχεις για να δουλέψεις ως ηθοποιός. Γιατί από τη ζωή παίρνεις για να παράξεις κάτι. Μπορείς ίσως να θυσιάσεις ένα βράδυ που θες να βγεις για ποτό και δυστυχώς δεν μπορείς γιατί έχεις να διαβάσεις, να ξυπνήσεις πολύ νωρίς για την πρόβα αφού χρειάζεται να έχεις την επόμενη μέρα πνευματικά και σωματικά μια ξεκούραση για να είσαι εκεί.
ΕΒ.Α.: Πολλοί εργάζονται σε δύο και τρεις δουλειές για να επιβιώσουν, καταλήγουν να κάνουν πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα τα επέλεγαν. Υπάρχει πολλές φορές μια εξαντλητική πίεση για επιβίωση που δεν αφήνει τον χώρο που χρειάζεται η τέχνη για να ωριμάσει, ώστε να μπορέσει να γίνει παραγωγικός ο ηθοποιός και να ανθίσει. Θυσιάζει επίσης την αίσθηση της ασφάλειας, καθώς είναι αναγκασμένος να ζει με την αβεβαιότητα του επόμενου βήματος. Η αγωνία της επόμενης δουλειάς, της επόμενης συνεργασίας θα υπάρχει πάντα. Ως επί το πλείστον το ταλέντο σε συνδυασμό με τη θέληση βρίσκουν διέξοδο, το να είσαι όμως νέος ηθοποιός στην Ελλάδα του σήμερα απαιτεί μεγάλες θυσίες, υψηλές αντοχές και βαθιά πίστη στο όραμα.
Νιώθετε ότι η υποκριτική και η δουλειά αυτή σας κάνουν πιο ευάλωτο ή πιο δυνατό;
Β.ΜΠ.: Νομίζω και τα δύο εξίσου. Λόγω της φύσης του επαγγέλματος, έρχεσαι αντιμέτωπος πολλές φορές με σκέψεις, λειτουργείς μέσα από μία ομάδα, βλέπεις τις δικές σου αδυναμίες. Δεν θεωρώ ότι μπορεί να αντικαταστήσει την ψυχανάλυση σε καμία περίπτωση το θέατρο, όμως σίγουρα έρχεσαι αντιμέτωπος με πράγματα που οφείλεις να κοιτάξεις κατάματα και να μην τα αρνηθείς κι αυτό προσφέρει διάφορα συναισθήματα. Είναι ζωντανό κάθε φορά, τόσο κατά τη διάρκεια των προβών όσο και κατά τη διάρκεια της παράστασης το πώς σχετίζεται με τους θεατές. Είναι μια ζωντανή διαδικασία. Κι αυτό από μόνο του είναι σπουδαίο και προσφέρει και τα δύο.
ΕΒ.Α.: Το γεγονός ότι έφυγα στα 18 από το πατρικό μου σπίτι και βούτηξα στον ωκεανό της τέχνης, ήταν σίγουρα κάτι που με ανάγκασε να γίνω πιο δυνατή και να σκληραγωγηθώ από νωρίς μέσα σε αυτόν τον χώρο. Σίγουρα όταν κατέβηκα στην Αθήνα, ήμουν πολύ πιο ευάλωτη και δυσκολεύτηκα πολύ στο ξεκίνημα. Η αγάπη μου όμως για τον κόσμο αυτό, η πίστη μου και οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκα, με κράτησαν δυνατή και εξακολουθούν να μου δίνουν τα εφόδια να συνεχίσω.
Τι άνθρωπος θέλετε να είστε όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνής;
Β.ΜΠ.: Αυτός που είμαι και στη σκηνή και πριν ξεκινήσει η παράσταση. Στο τέλος της ημέρας, είναι μία δουλειά την οποία ναι μεν αγαπώ αλλά την τροφοδοτεί και η ζωή μου κιόλας. Θέλω να είμαι αυτός που είμαι. Να μην υποδύομαι ότι είμαι κάτι άλλο και να είμαι εντάξει με αυτό που συμβαίνει στη ζωή μου. Και τα εύκολα και τα δύσκολα. Να είμαι ψυχικά ήρεμος.
ΕΒ.Α.: Ο εαυτός μου. Δεν έχω άλλη επιλογή!
Πηγή: www.gossip-tv.gr
